Ranking

Domowe sushi 😋

Powiedział dziś Bartek, że jest Tłusty Czwartek. Mamuśka uwierzyła i pączków nasmażyła.

Zapomniałam Wam pokazać Nduja dojrzewa zapakowana.

Bajgle. Korzystałam z tego przepisu https://mojewypieki.com/przepis/simit-tureckie-bajgle

Halinko, nie podlega dyskusji, że wszystkie Twoje wędliny to klasa sama w sobie! Jesteś prawdziwą Mistrzynią wędzarni❤️

Napisze nieskromnie...robi wrażenie 😁

Jak zwał tak zwał- ale napisałeś pięknie

Halinko smaku narobiłaś tym obrazem kolorowych smakołyków😋👏.

Wystarczy silna wola 🤭.... ale wszyscy wiemy jak to się skończy 😋

Piękniusie... Będę smażyć też...Ale co tu zrobić by nie zjeść 🤣🙈

Takie piękne pączki można jeść w każdy czwartek

To był z góry zamierzony efekt, po prostu mamuśka miała chęć..... na pączki 😉 😁

Panowie, wydaje mi się, że nie ma tu mowy o przesadzie. Porównanie do apoteozy nie do końca oddaje sens tekstu, ponieważ nie chodzi o ubóstwianie kogokolwiek. Bliżej mu raczej do formy laudacji.

Mam ją na stanie już ósmy dzień i muszę przyznać, że z każdym dniem staje się coraz bardziej aromatyczna. Przyprawy są wyraźniej wyczuwalne, a suszona natka pietruszki, zastosowana w tej kiełbasie, bardzo ładnie podkreśla smak całości. Obecnie trwałość produktu jest testowana w trzech wariantach: -jedna sztuka jest zapakowana próżniowo -druga nadal dojrzewa w wędzarni -trzecia wisi w chłodni w standardowych warunkach przechowywania. Wszystkie obserwacje dotyczące zmian smaku, aromatu i trwałości zostaną dokładnie zrelacjonowane po zakończeniu testów

Mirku, nie ma tu ani cienia przesady. To właśnie Ty jesteś inicjatorem i fundamentem tego forum. Dzięki Twojej wizji, determinacji i konsekwencji udało się zgromadzić niezwykle bogaty zbiór receptur oraz przepisów, stanowiących autentyczne dziedzictwo kulturowe polskich smaków i wielowiekowych tradycji wędliniarskich. Stworzyłeś przestrzeń, w której spotkali się ludzie wyjątkowi — pasjonaci, rzemieślnicy i miłośnicy tradycji, których połączyła wspólna idea pielęgnowania i przekazywania dalej tego, co w naszej kulturze najcenniejsze. Zbudowanie takiej społeczności nie jest dziełem przypadku, lecz efektem Twojej pracy, odpowiedzialności i głębokiego szacunku do wiedzy oraz ludzi. Z perspektywy czasu coraz wyraźniej widać, jak wielkiego i wymagającego zadania się podjąłeś. Utrzymanie w dobrej kulturze tak rozległej i zróżnicowanej społeczności wymaga nie tylko czasu i zaangażowania, ale również rozwagi, cierpliwości i autorytetu. Fakt, że forum nie tylko trwa, lecz wciąż się rozwija i zachowuje swój poziom, jest najlepszym świadectwem Twojej roli i zasług. Należą Ci się szczere słowa uznania oraz najwyższy szacunek.

Dojrzewanie udźca z sarny Czas trwania: Grudzień 2023 – Styczeń 2026 Metoda: Autorska technika hybrydowa (Szczepionka bakterii / Komora / Próżnia) 1. Początek i świadomy wybór (Przełom 2023/2024) post nr 1035 Proces rozpocząłem od precyzyjnego zapeklowania i zaszczepienia surowca wieloskładnikową kulturą bakterii. Zrobiłem to z pełną świadomością, że w przeciwieństwie do fermentacji naturalnej – gdzie proces opiera się niemal wyłącznie na pracy dwóch podstawowych rodzajów enzymów tkankowych mięsa oraz oparty na glikogenie zawartym w surowcu– tutaj wprowadziłem celową mikroflorę z dodatkami. Wielokrotnie wspominałem w moich wypowiedziach na forum, jak kluczowe jest to działanie już na samym początku procesu w wędlinach dojrzewających całomięśniowych. Takie wprowadzenie bakterii zupełnie inaczej kształtuje cały proces dojrzewania, oddając nam kontrolę, której nie ma przy metodach tradycyjnych. Dzięki szczepom Staphylococcus, Lactobacillus i Pediococcus postawiłem na wielotorową przebudowę struktury mięsa: stabilizację barwy, fermentację dziczyzny oraz skuteczną ochronę przed niepożądanymi patogenami. 2. Kwiecień 2024 r. post nr 1119 Sarnina jest wyjątkowo chuda, więc już po kilku miesiącach zauważyłem odpowiednią utratę masy. Aby nie dopuścić do powstania twardej otoczki, która „zamknęłaby wodę” w środku, przeniosłem łopatkę do próżni – vacuum. W ten sposób wyrównałem wilgotność w całym kawałku, tworząc bakteriom i enzymom idealne warunki do dalszej pracy głęboko wewnątrz mięśnia. 3. Lipiec 2024 r. Ocena w gronie przyjaciół – post nr 1239 W lipcu 2024, podczas pierwszej degustacji z przyjaciółmi, stwierdziliśmy, że mięso jest bezpieczne, ale smak wciąż jest zbyt „młody”. Wiedziałem, że potencjał tam jest, ale brakuje mu jeszcze szlachetności. Zdecydowałem się na długofalowe dojrzewanie w próżni, które trwało aż 17 miesięcy. To była czysta biochemia pod pewną moją kontrolą. Praktyki tej nabyłem przy produkcji wielu wędlin dojrzewających, które początkowo nie miały pełnego smaku, a dopiero po okresie „właściwego dojrzewania" – właśnie w próżni – uzyskiwały swoją pełnię. W chudej dziczyźnie sytuacja jest inna: tutaj nie ma nośnika smaku w postaci tłuszczu, więc smak musi zostać zbudowany od podstaw i „przeniesiony” przez bakterie i enzymy. Pozwoliłem im systematycznie rozkładać białka, wiedząc, że tylko czas wyciągnie z tej sarniny to, co najlepsze. 4.Grudzień 2025/Styczeń 2026 r. Finałowy szlif. Post nr 1770 W grudniu 2025 po wyjęciu nogi z vaccum włożyłem udziec w jelita wołowe i siatkę qnet, po czym umieściłem ją w komorze na 3 tygodnie. Po zdjęciu osłonek i końcowej degustacji, zastosowałem jeszcze jeden ważny zabieg: zostawiłem nogę w komorze na dodatkowe 2-3 dni bez żadnego okrycia (osłonki). Chciałem kontrolowanie obsuszyć warstwę zewnętrzną, żeby idealnie „zamknąć” produkt przed ostatecznym pakowaniem. 5. Przypieczętowanie jakości w myśl zasady największych mistrzów „Sól konserwuje ale to Tyrozyna smakuje” Po zdjęciu osłonek i po ukrojeniu kilku plasterków, zobaczyłem to, na co czekałem, a czego nie znałem z własnej autopsji: wyraźne, białe grudki, czyli kryształki tyrozyny. Dla mnie to twardy dowód, że proces proteolizy przebiegł perfekcyjnie. To znak, że bakterie, enzymy i czas wykonały swoje zadanie, rozkładając białka na aminokwasy proste. Moja satysfakcja Ten sukces to dla mnie dowód, że łącząc pasję i wiedzę ze zdobyczami techniki XXI wieku, można osiągnąć rzeczy, które w naszych naturalnych warunkach środowiskowych w Polsce byłyby niezwykle trudne, a wręcz niemożliwe. Nasz klimat jest strasznie zróżnicowany i niestabilny – przy fermentacji naturalnej, opartej tylko na dwóch enzymach i glikogenie, ryzyko zepsucia mięsa lub ataku niepożądanych patogenów jest zbyt duże. Dzięki świadomemu użyciu szczepionki i kontroli procesu w próżni, stworzyłem coś niespotykanego w masarstwie. Te chrupiące „diamenty smaku” w sarninie to dla mnie pieczęć mojej wiedzy i kunsztu, którą docenią tylko nieliczni najwięksi koneserzy smaków wędlin dojrzewających na świecie. Przebieg procesu można zobaczyć w poszczególnych postach zgodnie w powyższym opisem.

Coby nie wypaść z wprawy. Korzystałam z przepisu Sivon'a.