SZCZEPAN

Karolu, to jest praca całego zespołu, w której Ty również aktywnie uczestniczysz. Wszystko musi funkcjonować jak w zegarku. Każdy etap procesu technologicznego wymaga dokładności i cierpliwości – tylko wtedy można mówić o realnych efektach. A prawdziwe rezultaty są możliwe wyłącznie wtedy, gdy wszystkie te elementy pozostają ze sobą w pełnej harmonii.

Z przyjemnością informujemy, że jako prestiżowa marka zdobyliśmy pierwsze miejsce w powiecie. Osiągnięcie to stanowi dla nas ważne wyróżnienie oraz potwierdzenie wysokiej jakości naszej pracy i konsekwentnie realizowanych standardów. Uzyskany wynik otwiera przed nami możliwość udziału w wystawach wojewódzkich i krajowych. Dziękujemy wszystkim partnerom, współpracownikom oraz osobom wspierającym naszą działalność.

Szynka bursztynowa to mój autorski produkt, opracowany i wykonany specjalnie na potrzeby konkursu. Choć wydarzenie ma zasięg powiatowy, wyrób został przygotowany z najwyższą starannością oraz pełnym zaangażowaniem. Szynka była wędzona w naturalnym dymie olchowym z zastosowaniem techniki kombinowanej, polegającej na naprzemiennym prowadzeniu procesu wędzenia w dymie ciepłym oraz zimnym, co pozwoliło uzyskać harmonijny smak, wyrazisty aromat oraz charakterystyczną, bursztynową barwę wyrobu.

W powszechnym odbiorze biała kiełbasa uchodzi za wyrób prosty, jednak w praktyce technologicznej jest to jedna z trudniejszych kiełbas. Sama nazwa nie stanowi o jakości wyrobu. Kluczowe znaczenie ma właściwy dobór surowca, proporcje mięsa chudego do tłustego, stopień rozdrobnienia oraz prawidłowe wypracowanie farszu. Odpowiednia struktura, soczystość i stabilność emulsji wymagają doświadczenia oraz precyzyjnego prowadzenia procesu. Każde odstępstwo — czy to w temperaturze mięsa, ilości dodanej wody, czy sposobie mieszania — skutkuje kiełbasą suchą, kruchą lub pozbawioną charakteru. Z tego względu biała kiełbasa w rzemiośle masarskim nie jest wyrobem łatwym i nie toleruje lekceważącego podejścia.

Waldku, jak zapewne zauważyłeś na zlocie w Zakopanem, planowana jest produkcja białej kiełbasy. Mieszanie będzie odbywać się ręcznie, tradycyjną metodą, dlatego zapraszam Cię do udziału w tym etapie. Z tego, co się orientuję, wyjątkowo lubisz mieszać kiełbasę rękoma. 😄

Jak widać na zdjęciu z relacji, Karol nie odpuszcza ani na chwilę. Z pasją i pełnym zaangażowaniem szlifuje swoje rzemiosło masarskie, dążąc do perfekcji. Najpiękniejsze w tym wszystkim jest to, że daje mu to prawdziwą radość i satysfakcję.

Po świętach pozostały już tylko wspomnienia. Nadszedł nowy rok i nowe zadania do realizacji. Jak widać na zdjęciu, nasz kolega Karol zaczął już przygotowania do zlotu w Zakopanem i stawia solidne pierwsze kroki w kierunku wyrobu białej kiełbasy wielkopolskiej.

arkadiusz opisał już prawie wszystkie możliwe przyczyny Twojego problemu. Ja jednak zadam Ci podstawowe pytanie: ile czasu peklujesz mięso na kiełbasę szynkową? Czy w ogóle je peklujesz?

To nieprawda. W trakcie wzrostu temperatury ciśnienie w autoklawie rośnie, natomiast w konserwach (wewnątrz słoików) jest ono niższe. W tym momencie słoje mogą się rozszczelniać i nabierać wody z autoklawu. Następnie, po zakończeniu procesu sterylizacji, rozpoczyna się chłodzenie. Jest to etap, podczas którego szczególnie należy kontrolować ciśnienie, ponieważ ciśnienie wewnątrz słoików staje się wyższe niż ciśnienie w autoklawie. W takiej sytuacji może dojść do wyrzucenia zawartości słoika na zewnątrz aż do momentu wyrównania ciśnień. Autoklaw można otworzyć wyłącznie wtedy, gdy ciśnienie wynosi 0 KPa , Panowie, radzę zapoznać się z tematem sterylizacji, ponieważ prowadzicie bardzo niebezpieczną rozmowę dotyczącą sterylizacji. Na tym forum temat ten jest dość obszernie opisany, dlatego zachęcam do zapoznania się z materiałami. Warto również poczytać o prawach fizyki. Osobiście nie czytałem ani nie słyszałem o odpowietrzaniu konserw w trakcie sterylizacji – jest to dla mnie jakaś nowa „technika”. Konserwa, niezależnie od rodzaju, nie ma prawa się rozszczelnić pod żadnym względem, jeżeli ma być pełnowartościowa i bezpieczna do spożycia.

Jest to specyfikacja określająca graniczne parametry pracy urządzenia, a nie parametry zalecane do eksploatacji. W związku z tym mam poważne obawy co do konstrukcji tego urządzenia. Tak wysokie parametry ciśnienia przy grubości ściany bocznej wynoszącej zaledwie 1,5 mm budzą uzasadnione wątpliwości co do bezpieczeństwa i trwałości konstrukcji. Moim zdaniem nie jest to szczególnie solidne ani bezpieczne urządzenie, zwłaszcza przy pracy w pobliżu maksymalnych wartości ciśnienia. Autoklawy dostępne obecnie na rynku są w pełni zautomatyzowane, a regulacja ciśnienia w trakcie pracy jest w nich standardowym elementem normalnej eksploatacji. Układy sterowania na bieżąco kontrolują zarówno temperaturę, jak i ciśnienie, dostosowując parametry do przebiegu procesu. Starsze konstrukcje autoklawów również umożliwiają sterowanie ciśnieniem w czasie procesu, jednak odbywa się to ręcznie, za pomocą zaworów roboczych. Prawidłowa obsługa takich urządzeń wymaga doświadczenia operatora oraz stałej kontroli parametrów pracy. Skoro twierdzisz, że nie mam racji, to skąd w takim razie wziął się ubytek w słoikach? Co było powodem, że ubyło około 30% masy produktu? Jak Twoim zdaniem można wytłumaczyć to zjawisko? Co takiego się stało w trakcie procesu, że doszło do tak znacznej utraty masy właściwej?

Jeżeli piszesz, że woda była tłusta, jest to oczywisty dowód, że woda technologiczna z autoklawu miała bezpośredni kontakt z surowcem, a tym samym produkt uległ skażeniu i nie nadaje się do spożycia. Ubytek zawartości w słoikach powstał na etapie schładzania. W tym momencie, na skutek spadku ciśnienia, podciśnienie zadziałało w sposób odwrotny, powodując wyciek zawartości z wnętrza słoików przez chwilowo rozszczelnione zamknięcia. Gdyby w analogicznych warunkach sterylizowane były puszki metalowe, doszłoby do tzw. bombaż techniczny, czyli trwałego wybrzuszenia denek i wieczek puszek w wyniku przekroczenia dopuszczalnych parametrów ciśnienia. Prawidłowe ciśnienie robocze dla tego typu procesu wynosi 2,5 bara i jest to wartość w pełni wystarczająca oraz technologicznie poprawna. Natomiast wartość 4,5 bara należy interpretować jako maksymalne dopuszczalne obciążenie konstrukcyjne urządzenia, a nie jako ciśnienie eksploatacyjne. W tej sytuacji zasadne jest pytanie: jaki to typ autoklawu, jakiej jest produkcji, oraz czy zawór bezpieczeństwa i układ regulacji ciśnienia są sprawne i prawidłowo dobrane do procesu.????????

Zobaczymy, co będzie dostępne do wyboru, ale z tego, co się orientuję, w Zakopanem w kuchni znajduje się piec konwekcyjno-parowy oraz zwykłe piekarniki. Myślę, że ustalimy szczegóły na miejscu i przeprowadzimy pieczenie porównawcze, przygotowując wyroby dwoma różnymi metodami.

Karol, jedno i drugie — zarówno golonka, jak i udziec — są dobre. Po prostu golonki jadasz częściej, a udziec rzadziej, dlatego Twoja reakcja smakowa jest inna. Udziec ma odmienny smak i strukturę niż golonka oraz jest peklowany w inny sposób, zazwyczaj przy bardzo niskich stężeniach peklosoli. To bezpośrednio wpływa na jego aromat i końcowy efekt. Na zlocie w Zakopanem planuję przeprowadzić szkolenie z zakresu przygotowania udźca oraz jego pieczenia, aby dokładnie pokazać różnice technologiczne i smakowe.

Zastanawia mnie, dlaczego zawór bezpieczeństwa nie zadziałał przy ciśnieniu 400 kPa. W trakcie procesu słoiki, które były sterylizowane, uległy rozszczelnieniu i nabrały wody z autoklawu. W takiej sytuacji należy przyjąć, że zawartość słoików jest potencjalnie skażona i nie nadaje się do spożycia. Przekroczenie dopuszczalnego ciśnienia roboczego mogło doprowadzić do: deformacji lub chwilowego rozszczelnienia zamknięć, utraty podciśnienia w słoikach, zassania wody technologicznej podczas spadku ciśnienia. Zdarzenie to wskazuje na nieprawidłowe działanie układu zabezpieczającego, w szczególności zaworu bezpieczeństwa, lub na błędy w przebiegu procesu (zbyt szybki wzrost ciśnienia, brak regulacji, niewłaściwe warunki początkowe).