Wędzenie zimne, jest wędzeniem długotrwałym (od 1 do 14 dni przy wilgotności powietrza wynoszącej 90-95%). Ten rodzaj wędzenia stosuje sie zazwyczaj do wędlin trwałych: boczek, karczek, szynki westfalskie, polędwica, oraz do kiełbas trwałych, tzw. surowych, tj. o nie ściętym w mięsie białku, kiełbas surowych półtrwałych. Czas i temperatura wedzenia (16-22 st.C.) zależne są od rodzaju produktu wędzonego. Celem wedzenia zimnego jest przede wszystkim zakonserwowanie-utrwalenie produktu, wzgledy smakowe traktowane sa tylko drugoplanowo. Podczas wędzenia długotrwałego dym przenika powoli do wszystkich warstw mięsa, ale białko pozostaje nie ścięte, tłuszcz nie wytopiony, a całośc produktu surowa. Wyparowywanie wilgoci przy wędzeniu zimnym, a zatem i straty wagowe sa duże, większe niz przy wędzeniu gorącym i wynoszą od 5 do 20%, a niekiedy nawet 40%. Wpływa na to bardzo długi czas wędzenia - od 1 do 14 dni w zależności od rodzaju produktu - oraz tworzenie się na powierzchni wędzonego wyrobu tylko bardzo cienkiej; zeschniętej warstewki, przez którą woda bez trudu wyparowuje. Substancje działające antyseptycznie (fenole, aldehydy) nagromadzają się w całej masie mięsa, dzięki czemu produkt staje się bardzo odporny na psucie. Czas przechowywania dobrze sporządzonych i uwedzonych zimnym sposobem wędlin sięga nawet do jednego roku (wędliny trwałe). Wyroby wedzone sposobem zimnym sa twardsze, mniej soczyste, o mocnej i charakterystycznej woni i ładnym wyglądzie. Wedzenie zimne, lub przewiew w temperaturze do 20 st.C. jest normalną metoda dojrzewania wedlin trwałych. Wynik wędzenia zarówno sposobem zimnym, jak i gorącym zależy od takich czynników, jak: rodzaj przetworu mięsnego, czas wedzenia, temperatura, wilgotność dymu, rodzaj drewna uzytego do wytworzenia dymu oraz konstrukcja wędzarni. Usrednienie odpowiednich terminów wedzenia, temperatury itd. jest trudne do uchwycenia i ujęcia w normy stałe.